Μύκονος, παραλία Φώκος

Ολιγοήμερες διακοπές σε κυκλαδίτικο νησί, μας έφερε στην παραλία Φώκος, στο βόριο μέρος του νησιού. Η διαδρομή μετά τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, αρκετά εύκολή παρά τις λακκούβες και την σκόνη που δημιουργούσαν τα άλλα από την αντίθετη κατεύθυνση αυτοκίνητα. Από ψηλά η θέα καταπληκτική και η θάλασσα σε καλούσε με τον τρόπο της, να κολυμπήσουμε σε αυτή. Αφήσαμε το όχημα μακριά γιατί η πρόσβαση στην παραλία ήταν δύσβατη για αυτοκίνητο. Πολλοί ήταν στην ακροθαλασσιά και λίγοι μέσα σε αυτή. Τα νερά αρκετά κρύα, αλλά άξιζε τον κόπο να τα απολαύσουμε μετά την τόση διαδρομή και αναμονή μέσα στην ζέστη και την σκόνη. Παντού όμως μέσα και στην επιφάνεια του νερού, πάμπολλες σακούλες, αλλά κανένας από όσους ήταν εκεί, δεν έκανε προσπάθεια να απομακρύνει, όσες θα μπορούσε. Αδιαφορία στο έπακρο. Μετά που έβγαλα όσες συνάντησα στο πέρασμά μου άλλος ένας …γραφικός σαν εμένα φιλοτιμήθηκε να βγάλει και αυτός αρκετές.

Επιγραφές δωρεών - Άνδρος

Αν και έχει 440 εκκλησίες η Άνδρος, μοναστήρια αλλά και μετόχια σε πολλά σημεία της Ελλάδας, που φτάνουν ως την μακρινή Θράκη και την Κωνσταντινούπολη, δεν γνωρίζουν οι κάτοικοι την ρύση του Ευαγγελίου που λέει: "μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου" (Ματ. στ. 3). Φράση από την διδασκαλεία του Ιησού περί ελεημοσύνης, ότι δηλαδή θα πρέπει κάθε τι να γίνετε μυστικά και όχι να το ξέρουν όλοι, μια που το αριστερό χέρι είναι της καρδιάς και το αριστερό της λογικής. 

     Εδώ δεν είναι μνημείο πεσόντων σε μάχες, αλλά δωρητών με αναγραφόμενα ποσά δίπλα στα ονόματα.

Μένητες - Άνδρου

Στο μέσον περίπου του νησιού της Άνδρου και μέσα σε ένα υπέροχα όμορφο τοπίο γεμάτο από πράσινο, είναι ο οικισμός Μένητες, σε υψόμετρο 200 μέτρων με τις βρύσες του.  Κάτω από την βόρεια πλευρά του ναού της Παναγιάς της Κούμουλου, αναβλύζει η ομώνυμη πηγή. Λέγετε ότι το όνομα το πήρε  ο οικισμός από τις νύμφες του θεού Διονύσου τις μαινάδες.

Φεύγοντας από την Κέα

Μακρόνησος ή Νήσος Ελένη

Η Μακρόνησος βρίσκεται μεταξύ του Λαυρίου και της Κέας. Έχει μακρόστενο σχήμα και είναι το δυτικότερο νησί των Κυκλάδων. Το υπέδαφος αποτελείται από στρώματα μαρμάρων και σχιστόλιθων, αλλά και σε ορισμένες περιοχές έχει αργυρούχα μεταλλεύματα όπως γαληνίτης.

Στο βόρειο τμήμα του νησιού έχει μια φυσική σπηλιά την Τρυπητή. Μόνο λίγοι βοσκοί με τα πρόβατά τους είναι οι κάτοικοι του νησιού τώρα, αλλά και έχει περιορισμένη δραστηριότητα μελισσοκομίας από κατοίκους του Λαυρίου.

Διοικητικά και ιδιοκτησιακά, ανήκει στον δήμο της Κέας.

Εκδρομείς μπορούν να φτάσουν στο νησί, από το Λαύριο, αλλά δεν έχει καράβι τακτικής ή άγονης γραμμής.

Κατά ένα μύθο ο Πάρις έφερε εδώ στη βόρεια σπηλιά του νησιού την Ωραία Ελένη, για να την κρύψει,  πριν φύγουν για την Τρία. Έτσι το νησί πήρε το όνομα  «Νήσος Ελένη».

Στο νησί έχουν βρεθεί αρχαία ερείπια, από κίονες και κρηπιδώματα μεγάλου αρχαίου κτίσματα, μεταβατικής περιόδου, Νεολιθικής προς την εποχή του Χαλκού (περί τα τέλη της 4^ης χιλιετίας π. Χ). 

Στο νησί υπάρχουν δυο μικροί ναοί του Αγίου Γεωργίου και της Θεοτόκου, που κτίσθηκαν πάνω σε θεμέλια αρχαίων ναών.
Κατά τον 12^ο αιώνα, με απόφαση του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού, όταν σταμάτησε η χρηματοδότηση του στόλου της αυτοκρατορίας, η Μακρόνησος και η Αίγινα έγιναν ορμητήρια πειρατών, που λυμαίνονταν τα παράλια της Αττικής, αρπάζοντας υλικά αγαθά, ζώα ανθρώπους για σκλάβους ή για λύτρα.

Στην διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων (1912-1913) μεταφέρθηκαν  Τούρκοι αιχμάλωτοι, που έμειναν, μέχρι την υπογραφή ειρήνης, οπότε και μεταφέρθηκαν στην Τουρκία.  

Η Μακρόνησος κατά την περίοδο του 1922-1923 λειτούργησε σαν λοιμοκαθαρτήριο προσφύγων. Δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες Πόντιοι, «φιλοξενήθηκαν» κάτω από απάνθρωπες συνθήκες και μετά από ολιγόμηνη περιποίηση και απολύμανση  προωθήθηκαν στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Κατά τον Απρίλιο του 1947 στην διάρκεια του Συμμοριτοπόλεμου – Εμφυλίου, χρησιμοποιήθηκε σαν στρατόπεδο συγκέντρωσης «εθνικής αναμόρφωσης» για χιλιάδες κομμουνιστές, πολιτικούς κρατούμενους και λιποτάκτες στρατιώτες. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ιδρύθηκε ο αυτόνομος Οργανισμός Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου, αλλά σε μικρό σχετικά διάστημα και μετά την επίσκεψη στο νησί της Βασίλισσας Φρειδερίκης, διαλύθηκε.

Οι εξορίσεις συνεχίστηκαν και από τις επόμενες κυβερνήσεις.

Επί εποχής υπουργού πολιτισμού, Μελίνας Μερκούρη το νησί κρίθηκε μνημείο, γι αυτό τα κτίσματα των στρατοπέδων προστατεύονται από παρεμβάσεις.