Τήνος

Η Τήνος είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί των Κυκλάδων μετά τη Νάξο και την Άνδρο. Νησί με θρησκευτικό τουρισμό λόγω το ναού της Παναγίας και άλλων εκκλησιών ή μοναστηριών. Βέβαια έχει πολλά άλλα αξιοθέατα να θαυμάσουν οι επισκέπτες, τους πολλούς περιστερεώνες, τα όμορφα χωριά με περιποιημένα και καλοφτιαγμένα σπίτια, αυλές με περίτεχνα σχέδια με βότσαλο, παραλίες αλλά και να γευτούν τις τοπικές παραδοσιακές συνταγές φαγητών και γλυκών. Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι από το νησί είναι οι μεγάλοι καλλιτέχνες, γλύπτες και ζωγράφοι, που κατέκτησαν με την τέχνη τους όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο, όπως ο Γύζης, ο Λύτρας, ο Χαλεπάς, ο Φιλιππότης και ο Σώχος. Επιλογή μας να βρεθούμε στο νησί για ολιγοήμερες διακοπές.

Κύμη Ευβοίας

Οι μέρες σταδιακά κατά τα λεγόμενα των ειδικών, πηγαίνουν καλύτερα από πλευράς …πανδημίας. Άνοιξαν οι επιχειρήσεις εστίασης και καταλυμάτων, μετά από την απόσυρση του νόμου των απαγορεύσεων, για μετακινήσεις και συναθροίσεις. Έτσι και εμείς αποφασίσαμε να κάνουμε ολιγοήμερες διακοπές λίγο μακρύτερα από την γειτονιά μας. Τόπος επιλογής μας η Κύμη Ευβοίας που καθ’ όλη την διάρκεια της καραντίνας δεν υπήρξε ούτε ένα περιστατικό, σχετιζόμενο με την πανδημία. Μικρές στάσεις υπήρξαν στην διαδρομή μας για φωτογραφίες πριν τον τελικό μας προορισμό. 

Στο χωριό Βέλος,  βρέθηκε το 1907 θολωτός τάφος μυκηναϊκής εποχής. Το όνομά το πήρε από την παραφθορά της λέξης αμπέλια, αμπελούσι, βελούσια και αυτό από τα αμπέλια που καλλιεργούνται στην περιοχή. Το έτος 1954 μετονομάστηκε σε Βέλο. Στο λόφο δυτικά του οικισμού βρίσκεται πολύ καλά διατηρημένος βενετσιάνικος πύργος, κτισμένος τον 15ο αιώνα, γνωστός ως πύργος του Κουτουμουλά ή πύργος Βέλους. Το ύψος του πύργου είναι  23 μέτρα, κατατάσσεται δε σαν ο ψηλότερος σωζόμενος πύργος στην Εύβοια.

Στο Αυλωνάρι μπαίνοντας στο χωριό συναντάμε τον  Αγ Δημήτριο που  είναι τρισυπόστατος ναός με τρία κλίτη, το δεξιό αφιερωμένο στην Αγία Θέκλα, το αριστερό στον Άγιο Ελευθέριο ενώ το κεντρικό είναι αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο που είναι ο παλαιότερος ναός στην περιοχή που η κατασκευή τοποθετείτε  στον 11ο αιώνα. Όπως είναι φυσικό και αυτός ο ναός είναι χτισμένος πάνω στα ερείπια ενός αρχαίου ναού προς τιμή την Θεάς Αρτέμιδος. Είναι κτισμένο επάνω σε λόφο, το χωριό, που στην κορυφή βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου, καθώς και μεσαιωνικός πύργος από την περίοδο της Ενετοκρατίας που χρησίμευε και σαν φρυκτωρία, για την μετάδοση σημάτων.

Μετά ο δρόμος μας έφερε στην Κύμη. Αμφιθεατρικά κτισμένη σε λοφίσκο. Από την παράκτια πλευρά της, το λιμάνι, φεύγει καράβι για την Σκύρο. Ανεβαίνοντας προς την Κύμη συναντάμε στην διαδρομή μας φιδωτό δρόμο γεμάτο με κλειστές στροφές και ελαστικά αυτοκινήτων χρωματιστά βαμμένα δείχνοντας το όριο του δρόμου. Στην διαδρομή αυτή χρησιμοποιούν κάθε χρόνο για το χειμερινό ράλλυ της ΦΙΛΠΑ.

Νησί Αγκίστρι - Απόνησος - Αργοσαρωνικός

Στο νησί Αγκίστρι, ήρθαμε για να το γνωρίσουμε, μια που είναι τόσο κοντά στην Αθήνα. Ανήκει στο σύμπλεγμα των νησιών του  Αργοσαρωνικού, ανάμεσα στην Αίγινα και την Νέα  Επίδαυρο της Πελοποννήσου. Είναι πευκόφυτο με έκταση 11,97 τετραγωνικών χιλιομέτρων με υψόμετρο 294 μ. Από τον Πειραιά, το ταξίδι για το νησί είναι δύο ώρες. Φτάνοντας ξεκινήσαμε την εξερεύνηση του νησιού με πρώτο μας σταθμό την Απόνησο. Διαδρομή μέσα στα πεύκα με έντονη την μυρουδιά των δέντρων και με καλό δρόμο. Μετά τα δέντρα, συναντάς βράχια μέχρι να φτάσεις στην θάλασσα. Η θάλασσα ζεστή και ρηχή σε μεγάλη απόσταση από την ακτή. Τα δέντρα από όλες τις πλευρές, αποτελούν καλή προστασία μετά το μπάνιο από τον ήλιο.  Η Απόνησος είναι ένα ανεξάρτητο ιδιωτικό νησί, αυτοδιαχειριζόμενο όπως χαρακτηριστικά αναφέρει πληροφοριακή πινακίδα, που επικοινωνεί με το Αγκίστρι με μικρή γέφυρα. Κάποιος ευφάνταστος έγραψε στο ίντερνετ για το νησί, ότι θυμίζει Καραϊβική!  Απέναντι βρίσκετε το νησί Δορούσα, κατάφυτο με χαμηλή βλάστηση από την μία πλευρά και μια εκκλησία του Προφήτη Ηλία στην κορυφή του.

Νησί Linosa

Κατά τις μέρες της περιήγησή μας στην Μάλτα και συγκεκριμένα από το νησί Gozo, είδα στον ορίζοντα ένα βράχο στη μέση του πελάγους, μια που ήταν 120 χιλιόμετρα μακριά μου. Με την επιστροφή μας έψαξα να δω από το ίντερνετ τι ακριβώς ήταν. Διαβάζοντας βρήκα το νησί Linosa, που αναφέρεται ως Αϊθοούσα κατά το Στράβωνα και Αλγογούσα κατά τον Πλίνιο. Το νησί έχει έκταση 5.45 τετραγωνικών χιλιομέτρων και είναι ηφαιστειακή η δομή του. Αποτελείται από μια σειρά κρατήρων των οποίων το Monte Vulcano, με ύψους 195 μέτρων, είναι το σημαντικότερο. Βρίσκετε  119 χιλιόμετρα δυτικά του Gozo της Μάλτας, 121 χλμ. Νοτιοανατολικά της Pantelleria, 163 χιλιόμετρα νότια της Σικελίας και 165 χιλιόμετρα ανατολικά του Ακρωτηρίου Mahida της Τυνησίας. Η πλησιέστερη γη προς τη Λινόζα είναι το νησί Lampedusa, που μας είναι γνωστό από τον μεγάλο αριθμό των μεταναστών που καταφθάνουν. Ανήκει διοικητικά στην Σικελία και ο πληθυσμός του είναι 430 άτομα. Κατά τη διάρκεια των Καρχηδονιακών Πολέμων χρησιμοποιήθηκε από τους Ρωμαίους ως βάση. Οι 150 δεξαμενές νερού που υπάρχουν ακόμα στο νησί  είναι από την περίοδο εκείνη. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων, οι Βρετανοί εξέτασαν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν βάση στη Λινόσα και την Lampedusa, ώστε να προμηθεύουν εφόδια τη Μάλτα, αλλά το εγχείρημα αυτό θα είχε σημαντικές δυσκολίες λόγω της απόστασης και έτσι εγκαταλείφθηκε. Κατά τη δεκαετία του 1970 το νησί αρχίζει να αλλάζει, με τεχνολογικές καινοτομίες και την ανάπτυξη του τουρισμού. Το πρώτο τηλεφωνικό κέντρο εγκαταστάθηκε το 1963, ο πρώτος ηλεκτροπαραγωγός σταθμός το 1967 και σχολείο με παιδικό σταθμό το 1968. Το 1983 έγινε η κατασκευή μονάδας αφαλάτωσης για σταθερή παροχή πόσιμου νερού, μια που το πόσιμο νερό προερχόταν εξ ολοκλήρου από τις βροχοπτώσεις.

Η άνοδος και η πτώση του Αλή Πασά

Ο Αλή Πασάς γεννήθηκε στο Τεπελένι της Αλβανίας (μεταξύ 1740-1750) από Ελληνίδα μητέρα την Χάμκω, που ήταν κόρη του Μπέη της Κόνιτσας. Ως νέος δεν αγαπούσε τα γράμματα και έγινε αρχηγός ληστοσυμμορίας, που εμπλέκεται σε συγκρούσεις με αξιωματούχους του οθωμανικού κράτους στον χώρο της Αλβανίας και της Ηπείρου. Χάρη στην πολεμική του ικανότητα, την ανδρεία, αλλά και τις δολοπλοκίες, καταφέρνει να ενταχθεί στον στρατιωτικό και  διοικητικό μηχανισμό του οθωμανικού κράτους καταλαμβάνοντας διάφορα αξιώματα, ώσπου τελικά το 1788 διορίζεται Πασάς, στα Γιάννενα. Παρά το ότι η Υψηλή Πύλη ενέκρινε την θέση του αυτή, ο Αλή βάζει σταδιακά βάσεις για ένα νέο κράτος που να μη υπάγετε σε αυτή. Υπήρξε ηγεμόνας από το ίδιο έτος έως το 1822, στη περιοχή της Ήπειρο, μεγάλου τμήματος της Αλβανίας, της Μακεδονίας μέχρι την Θεσσαλονίκη, της Στερεάς Ελλάδας, της βόρειας Εύβοιας, της Θεσσαλίας και τμήματος των Σκοπίων. Κυβέρνησε με δικαιοσύνη αλλά και σκληρότητα. Επίσημη γλώσσα του κράτους είχε την Ελληνική. Από την Αυλή του πέρασαν οι μετέπειτα ήρωες του 1821, όπως Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης, Αθανάσιος Διάκος, Μάρκος Μπότσαρης, ο Ι. Κωλέττης (ο πρώτος πρωθυπουργός της ελεύθερης Ελλάδας) και οι διδάσκαλοι του γένους, Βηλαράς, Άνθιμος Γαζής και άλλοι. Την εποχή της διοίκησης του, τα Γιάννενα έγιναν διεθνές εμπορικό, πολιτιστικό, διπλωματικό, οικονομικό αλλά και πνευματικό κέντρο. Τόσο οι Άγγλοι όσο και οι Γάλλοι του Ναπολέοντα προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν την συμμαχία του. Σε μεγάλη ηλικία παντρεύτηκε με χριστιανικό γάμο την κυρά Βασιλική η οποία τον εξουσίαζε απόλυτα. Κατά την διάρκεια της ηγεμονίας του έκτισε δεκάδες χριστιανικές εκκλησίες και κανένα τζαμί. Ανακήρυξε δε τον Κοσμά τον Αιτωλό Άγιο. Έδωσε τεράστια ποσά στην Φιλική Εταιρεία, που γνώριζε την ύπαρξή της από το 1819, δημιούργησε δρόμους, γέφυρες, αποξήρανε έλη και έφτιαξε δεκάδες δημόσια κτίρια. Παράλληλα αναπτύσσει σχέσεις με ευρωπαϊκές δυνάμεις. Συμμετείχε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1787 - 1792, η συμμετοχή του όμως διακόπηκε γιατί αναγκάστηκε να εκστρατεύει το 1790 και το 1792 κατά των επαναστατημένων Σουλιωτών χωρίς όμως αποτέλεσμα. Το 1796 κατέκτησε την Άρτα και το 1798 υπέταξε τη Χιμάρα, κατέλαβε την Πρέβεζα από τους Γάλλους, μετά την αιματηρή Μάχη της Νικόπολης. Έπειτα κατέλαβε την Βόνιτσα και το 1803 υπέταξε το Σούλι και εξόρισε τους κατοίκους του. Οι γυναίκες του Σουλίου έμειναν γνωστές για τον περίφημο «χορό του Ζαλόγγου» που προτίμησαν να πηδήξουν στον γκρεμό τραγουδώντας και χορεύοντας αγκαλιά με τα παιδιά τους παρά να πιαστούν αιχμάλωτες. Η ηρωική τους αυτή πράξη προκάλεσε τον θαυμασμό της Ευρώπης και συνέβαλλε στην δημιουργία ενός έντονου φιλελληνικού κλίματος. Ο Αλή Πασάς για το επίτευγμα της κατάληψης του Σουλίου διορίστηκε από την Υψηλή Πύλη ως διοικητής της Ρούμελης και ο γιος του, Βελής, διοικητής της Θεσσαλίας και του Μοριά ενώ προσωρινά η δικαιοδοσία του επεκτάθηκε μέχρι την Θράκη. Πριν έγινε η κατάληψη του Αργυροκάστρου το 1812 και η αγορά της Πάργας από τους Άγγλους το 1819. Ήταν πλέον αυτόνομος από την κεντρική εξουσία, ο Αλή είδε το κράτος του να εκτείνεται από την Πελοπόννησο μέχρι την Μακεδονία και την Θράκη. Το 1820, δυο Αλβανοί σταλμένοι από τον Αλή αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Πασόμπεη, άρχοντα του Μετσόβου. Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ ενοχλημένος από αυτό το γεγονός και διαβλέποντας ότι η συνοχή της Αυτοκρατορίας του, δεν ήταν όπως την ήθελε, διέταξε την απομάκρυνσή του από Πασά των Ιωαννίνων. Ο Αλή προσπάθησε να εξευμενίσει τον Σουλτάνο, ζητώντας  τη μεσολάβηση της Ρωσίας και της Αγγλίας ενώ κατέδωσε ακόμα και τη Φιλική Εταιρεία, για να φανεί αρεστός. Τελικά το 1820 η Πύλη τον κήρυξε ένοχο εσχάτης προδοσίας και τον καλεί να εμφανιστεί εντός 40 ημερών στην Κωνσταντινούπολη για να απολογηθεί. Εκείνος φυσικά αρνήθηκε. Τότε ο Σουλτάνος, Μαχμούτ Β΄ έδωσε εντολή το καλοκαίρι του 1820 επίθεση κατά του Αλή με εκστρατευτικό σώμα 80.000 ανδρών με αρχηγό τον Χουρσίτ Πασά. Ο Αλή βρέθηκε σε δύσκολη θέση καθώς αντιμετώπισε σημαντική διαρροή οπλαρχηγών, ακόμη και οι γιοι του παραδόθηκαν, ενώ φάνηκε πως ο στρατός του δεν ήταν κατάλληλα προετοιμασμένος για σύγκρουση με τα σουλτανικά στρατεύματα. Σημαντικό ρόλο για την πτώση του, έπαιξε και το γεγονός ότι πήρε για φρουρά του, τους άλλοτε ορκισμένους εχθρούς του, Σουλιώτες με την προϋπόθεση να τους άφηνε να επανεγκατασταθούν στο Σούλι, αν νικούσε το σουλτανικό στράτευμα.  Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας δεν δίστασε να κάψει μέρος της πόλης για να έχει καλύτερο οπτικό πεδίο το πυροβολικό του. Η έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης ανάγκασε τον Χουρσίτ να αρχίσει διαπραγματεύσεις, (μια που μέρος του στρατού διατάχθηκε να καταστείλει την επανάσταση), κατά τις οποίες όμως κατάφερε να καταλάβει τα ισχυρά οχυρά του κάστρου, των Ιωαννίνων, περιορίζοντας τον Αλή στο παλάτι του, όπου είχε συγκεντρώσει τους θησαυρούς του αλλά και πολλά βαρέλια πυρίτιδας απειλώντας να δώσει εντολή να τα ανατίναξη αν γινόταν έφοδος, πράγμα που δεν ευχαριστούσε τον Χουρσίτ που ήθελε την περιουσία  του. Κατά τα τέλη του Νοεμβρίου του 1821 ολόκληρη σχεδόν η φρουρά του κάστρου είχε αυτομολήσει στον Χουρσίτ. Τον Ιανουάριο του 1822 έπειτα από σκληρές διαπραγματεύσεις και πάλι ο Αλή δέχτηκε να παραδοθεί με τον όρο να του δινόταν αμνηστία και να καταφύγει στο μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα, όπου στα κελιά διατηρούσε την εξοχική του κατοικία. Το μοναστήρι βρίσκεται στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων. Σήμερα, στα κελιά αυτά λειτουργεί μουσείο της προεπαναστατικής περιόδου. Εκεί, στις 24 του ίδιου μήνα σκοτώθηκε μετά από σύντομη συμπλοκή, από απεσταλμένο του Χουρσίτ, που είχε έρθει δήθεν να του φέρει το χαρτί της αμνηστίας. Το πτώμα του αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του στάλθηκε ταριχευμένο από τον Χουρσίτ στην Κωνσταντινούπολη, που θάφτηκε σε μια περιοχή έξω από τα τείχη της πόλης. Το ακέφαλο σώμα του ενταφιάστηκε στον οικογενειακό τάφο του σεραγιού, στο Ιτς Καλέ, κοντά στο Φετιγιέ Τζαμί. Η Κυρά Βασιλική που ήταν μαζί του εκδιώχθηκε και έζησε ως το θάνατό της στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας. Ο τάφος της σώζεται πίσω από το ιερό του Ναού Ταξιαρχών, Αιτωλικού. Ο Αλή κατά την εποχή της ηγεμονίας του είχε ζητήσει από τον αυστριακό Μέτερνιχ, σχέδιο συντάγματος. Επίσης είχε κατά καιρούς συμμαχήσει καιροσκοπικά με τους Γάλλους, δηλώνοντας μάλιστα και θαυμαστής του Ναπολέοντα (αυτό βέβαια δεν τον εμπόδισε να καταλάβει το 1798 τη γαλλοκρατούμενη Πρέβεζα και να κατακρεουργήσει τους Γάλλους αιχμαλώτους), είχε καλές σχέσεις με την Αγγλία, ιδίως μετά την αγορά της Πάργας το 1819, ενώ προσπαθούσε να δημιουργήσει καλό όνομα στη Δύση, υποδεχόμενος στο παλάτι του κάθε Ευρωπαίο περιηγητή που περνούσε από την επικράτειά του. Μέσα από τα έργα τους προσωπικότητες του 19^ου αιώνα ύμνησαν τον Λέοντα των Ιωαννίνων, (Αλή Πασά), όπως ο Λόρδος Βύρων, ο Αλέξανδρος Δουμάς, ο Βίκτωρ Ουγκώ αλλά και ο Γκαίτε.

Νησί Ιωαννίνων, λίμνη Παμβώτιδα - Ήπειρος

Το νησί στην λίμνη Παμβώτιδα των Ιωαννίνων, έχει την πρωτιά για δυο λόγους. Ο ένας είναι ότι δεν έχει όνομα και ο δεύτερος, ότι είναι το μοναδικό νησί στην Ευρώπη, που βρίσκεται μέσα σε λίμνη και είναι κατοικημένο. Κατοικούν σε αυτό περίπου 100 οικογένειες. Το μήκος του είναι 1000 μέτρα και το πάτος του 480 μέτρα. Το όνομα του για τους ντόπιους και όλους εμάς, είναι νησί της λίμνης, ή νησάκι των Ιωαννίνων. Ο οικισμός του νησιού είναι παραδοσιακός ακολουθώντας την ηπειρώτικη αρχιτεκτονική, έχει δε πολλά θρησκευτικά μνημεία, καταστήματα με είδη λαϊκής τέχνης και βέβαια ταβέρνες που προσφέρουν, βατραχοπόδαρα, κυπρίνους, χέλια, πέστροφες και καραβίδες. Το νησί είναι συνδεδεμένο με την ζωή και τον θάνατο του Αλή Πασά, όπου διατηρούσε το εξοχικό του, που τώρα είναι το μουσείο του Α. Πασά, αλλά με τον πνιγμό της κυρά Φροσύνης. Η μετάβαση στο νησί γίνετε με μικρά καραβάκια από τον μόλο των Ιωαννίνων και μπροστά στο κάστρο με τις δύο ακροπόλεις. Η διάρκεια του ταξιδιού είναι 10 λεπτά. Στην λίμνη συναντήσαμε, Αργυροπελεκάνους και Σκουφοβουτηχτάρια σε ερωτικό χορό.