Επιστροφή στην Τουλούζη μας και πάλι μετά δυο χρόνια. Η πόλη το ίδιο όμορφη, όμως παντού στην περίμετρο της περιφέρειας συναντάμε γερανούς και νέα κτήρια κατοικιών κουτιών. Πραγματικά η κατάσταση αυτή μου θυμίζει την Μάλτα. Αν και όλα συνεχίζουν να είναι το ίδιο ακριβά, στα μάρκετ, όπως και πριν την παγκόσμια κρίση, στον ενεργειακό τομέα (μετά τις κληρώσεις των Αμερικανών και των προσκυνημένων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων προς αυτούς, με την Ρωσία), οι τιμές στο ηλιέλαιο από 2,30 έως 3 ευρώ και η βενζίνη από 1,30 έως 1,50. Είχαμε την τύχη να πάρουμε καύσιμα με 1,34.
Σπάνια συναντήσαμε άτομα που φορούν μάσκα, σε καταστήματα. Όλοι φέρονται λες και δεν υπήρξε ποτέ …πανδημία. Τεστ ή πιστοποιητικά δεν ζητούν ούτε στα αεροπλάνα, από 1 Αυγούστου. Συζητούν στις ειδήσεις μόνο για την εποχιακή γρίπη, μια που το αφήγημα του Covid19, ήταν μια νοσηρή φαντασίωση.
Βρήκαμε στην είσοδο της πολυκατοικίας μας και πάλι την αγαπημένη μας Μιμή. Αυτή την φορά φοράει κολάρο με gps για να τον εντοπισμό της. Την γνωρίζω για 20 και πλέον χρόνια, φαίνεται αρκετά γερασμένη, όμως όταν με βλέπει απαιτεί το φαγητό της.
